Prawo17 lipca, 2019

Tutoring jako zmiana modelu wychowawczego - Daniel Starski

Niniejszy artykuł ma na celu analizę możliwości, jakie niesie ze sobą zmiana powszechnego modelu wychowawczego na jego bardziej zindywidualizowaną, ale także systemową formę. Pragnę przyjrzeć się zarówno aspektom wychowawczym, jak i z zakresu zarządzania w kontekście dzisiejszych wyzwań w obszarze wsparcia i towarzyszenia młodym ludziom. Zapraszam do refleksji i wskazuję, co w moim przekonaniu jest źródłem potrzeby zmian w obszarze wychowawstwa, oraz przywołuję przykład wprowadzenia tutoringu w jednym z gimnazjów warszawskich.

Fragment artykułu z miesięcznika "Dyrektor Szkoły" 2019/7

Tutoring odkryłem przypadkowo w 2012 r. Jako pracownik prywatnego gimnazjum zostałem zaangażowany w działania tutorialowe pod okiem certyfikowanych tutorów będących nauczycielami zatrudnionymi w mojej szkole. Dość szybko zauważyłem, że ten model pracy z młodym człowiekiem jest mi bliski. Wymaga on bowiem odwagi do bycia szczerym oraz przyjmowania szczerości, wejścia w obustronną komunikację z zachowaniem szacunku i podmiotowości każdej ze stron, a także budowania samoświadomości, odpowiedzialności i skuteczności własnych działań.
W rzeczywistości szkolnej pojawiają się trudności prawie na każdym polu. Wychowawcy i nauczyciele mają do czynienia ze wzrastającą liczbą wszelakich dostosowań w cyklu edukacyjnym oraz na egzaminach zewnętrznych. Z punktu widzenia nauczyciela języków obcych problem nie jest tak znaczący, jak ze strony polonisty czy matematyka uczącego całą klasę. Ze względu na tę różnorodność oraz wymaganą indywidualizację nauczania w 45-minutowej jednostce lekcyjnej prowadzący zajęcia w sytuacji idealnej ma świadomość średnio pięciu różnych programów nauczania na klasę.

Przeglądaj powiązane tematy