W wielu szkołach i przedszkolach tutoring rówieśniczy staje się ważnym elementem systemu wspierania dzieci, ponieważ łączy wysoką skuteczność z niewielkimi kosztami wdrożenia. Warto więc przyjrzeć się, na czym polega, jakie korzyści przynosi całej społeczności szkolnej i jaką rolę odgrywają w jego realizacji nauczyciele.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/2
Tutoring rówieśniczy opiera się na założeniu, że uczniowie mogą wzajemnie wspierać swój rozwój, a odpowiednio zorganizowana współpraca między nimi sprzyja postępom w nauce i kształtowaniu ważnych kompetencji społecznych. Istotą tej metody jest relacja dwóch uczniów: jeden posiada wyższy poziom kompetencji w danym obszarze, drugi natomiast doświadcza trudności i potrzebuje ukierunkowanego wsparcia. Tutor pomaga w opanowaniu materiału i towarzyszy w procesie uczenia się, a podopieczny (tutee) korzysta z pomocy dostosowanej do swoich potrzeb.
Wzajemna pomoc uczniów często pojawia się spontanicznie w nauce bądź przezwyciężaniu codziennych trudności, jednak dopiero jej świadome zorganizowanie pozwala mówić o tutoringu rówieśniczym jako metodzie edukacyjnej. Wymaga on: jasno określonych celów, zasad współpracy, sposobów pracy oraz rytmu (ram czasowych) spotkań wpisanych w działania szkoły. Dzięki temu staje się zaplanowanym procesem rozwojowym.
Teoretyczne podstawy tutoringu rówieśniczego odwołują się przede wszystkim do koncepcji Lwa Wygotskiego, a szczególnie do „strefy najbliższego rozwoju”. Zgodnie z nią uczeń osiąga więcej przy wsparciu osoby nieco bardziej kompetentnej niż wtedy gdy działa samodzielnie. Wyjaśnia to, dlaczego relacja tutor – tutee sprzyja przechodzeniu od działania z pomocą do pełnej samodzielności.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html