Głównym zadaniem ustawy o systemach sztucznej inteligencji jest stworzenie krajowych ram pozwalających stosować unijny AI Act. Korzystanie ze sztucznej inteligencji przestaje być wyłącznie kwestią wyboru technologicznego. Ważne stają się: odpowiedzialność, bezpieczeństwo i zarządzanie ryzykiem. A dyrektor powinien się zastanowić, z jakich systemów AI korzysta szkoła, do czego ich używa i co musi wiedzieć, zanim pozwoli algorytmowi działać w swoim imieniu.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/10
Ustawa z 3.07.2026 r. o systemach sztucznej inteligencji (Dz.U. poz. 1003) określa zasady nadzoru nad AI (ang. artificial intelligence), kompetencje właściwych organów i procedury związane z egzekwowaniem przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689 z 13.06.2024 r. w sprawie ustanowienia zharmonizowanych przepisów dotyczących sztucznej inteligencji oraz zmiany rozporządzeń (WE) nr 300/2008, (UE) nr 167/2013, (UE) nr 168/2013, (UE) 2018/858, (UE) 2018/1139 i (UE) 2019/2144 oraz dyrektyw 2014/90/UE, (UE) 2016/797 i (UE) 2020/1828 (akt w sprawie sztucznej inteligencji) (Dz.Urz. UE L 1689 ze zm.) – dalej AI Act. Dla dyrektora oznacza to przede wszystkim konieczność spojrzenia na AI jako na element cyfrowej infrastruktury placówki.
Należy zacząć od pytania: „Jakie systemy AI mamy w szkole?”. To może być najtrudniejsze zadanie – nie dlatego, że wymaga specjalistycznej wiedzy technicznej, ale dlatego, że odpowiedź prawdopodobnie brzmi: „Więcej, niż nam się wydaje”. Okazuje się bowiem, że AI może być elementem systemów, których nazwy wcale nie kojarzą się ze sztuczną inteligencją.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html