Polski system oświaty od lat funkcjonuje w trybie permanentnego kryzysu – reforma goni reformę, zasoby topnieją, a ludzie, którzy codziennie wchodzą do klas, coraz częściej pytają siebie, czy warto.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/10
Oświata od dawna nie może poszczycić się opinią stabilnego, przewidywalnego obszaru. Każdy kolejny minister wie, że obejmuje jeden z najbardziej problematycznych resortów – pewnie na równi ze służbą zdrowia.
W ciągu ostatniej dekady oświatą targały przeróżne kryzysy, z pandemią COVID-19 na czele. Zaryzykuję twierdzenie, że to wtedy impas zaczął się pogłębiać, jako że na pierwszy plan wybiły się – w efekcie lockdownu – problemy psychiczne młodzieży i społeczna izolacja. W jednej chwili szkoły zostały zmuszone do przejścia w tryb on-line, a naukę organizowano naprędce z wykorzystaniem dostępnych kanałów, w tym telewizji. Edukacja funkcjonowała w wyjątkowo trudnym kontekście środowiska domowego, kiedy to całe rodziny pracowały w trybie zdalnym, mając do podziału często jeden komputer. Skutek – uczniowie wolniej się rozwijali, ich kompetencje społeczne uległy regresowi i nabawili się zaburzeń lękowych.
Nie zapominajmy, że niedługo wcześniej zamknięto gimnazja, co stało się przyczyną niemałego chaosu organizacyjnego, który dotknął w zasadzie wszystkich – od uczniów przez nauczycieli po administrację. Ogromnym utrudnieniem okazał się „podwójny rocznik”, a dyrektorzy musieli zarządzać placówkami, które nie do końca wiedziały, czym są – szkołami podstawowymi czy może czymś innym. Co prawda ta reforma miała swoje uzasadnienie, jednak jej tempo i sposób wdrażania pozostawiały wiele do życzenia.
Niedługo potem pojawił się kryzys uchodźczy, który jeszcze mocniej uwypuklił problemy związane choćby z permanentnym brakiem nauczycieli. Szkoły nie były w żaden sposób – kadrowy czy systemowy – przygotowane do przyjęcia i zintegrowania tysięcy dzieci z zagranicy. Teraz zaś dużo mówi się o kryzysie demograficznym.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html