Empatia przedstawiana jest jako jedna z fundamentalnych cech przedstawicieli gatunku homo sapiens. Ma odgrywać kluczową rolę w dobrych kontaktach międzyludzkich, być filarem psychoterapii i wspierania rozwoju. Jak jednak odróżnić racjonalne współczucie od empatozy? I jak dyrektor może wspierać zespół w wyborze drogi, która będzie najbardziej korzystna dla rozwoju uczniów?
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/2
Opisywanie kogoś jako pozbawionego empatii wydaje się równoznaczne z oskarżeniem o brak człowieczeństwa. Pojawiające się społeczne postulaty wymagające od nauczycieli przede wszystkim empatii mogą budzić dezorientację w radach pedagogicznych i być nie lada wyzwaniem dla dyrektorów. Zwłaszcza jeśli źródłem zamieszania jest różne rozumienie empatii.
Artykuł rozpoczynam od omówienia korzeni przekonania o kluczowej roli empatii w komunikacji międzyludzkiej. Następnie przedstawiam popularne mity i kontrowersje związane z empatią, które mogą dzielić rady pedagogiczne. Wyjaśniam też różnicę między empatią emocjonalną i poznawczą, empatozą (żądaniami bezrefleksyjnego, emocjonalnego uznania i akceptacji czyjejś perspektywy jako warunku człowieczeństwa) i racjonalnym współczuciem oraz prezentuję przykłady skrajności w domaganiu się empatii, z którymi spotkać się mogą nauczyciele i uczniowie w mediach. Na zakończenie proponuję wskazówki dla dyrektora dotyczące pojednania nauczycieli w rozumieniu empatii oraz rozwijaniu racjonalnego współczucia wobec uczniów, rodziców i współpracowników, co odgrywa ważną rolę w pracy szkoły.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html