Choć tutoring rówieśniczy najczęściej kojarzony jest z pracą ucznia z uczniem, skuteczność tej metody w dużej mierze zależy od decyzji organizacyjnych podejmowanych przez dyrektora oraz od poziomu zaangażowania nauczycieli w tworzenie odpowiedniego wsparcia.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/2
Skuteczne i efektywne wdrożenie tutoringu rówieśniczego wymaga przemyślanego działania opartego na rzetelnej analizie potrzeb, zasobów i możliwości szkoły. Pierwszym krokiem jest jasne określenie celu i zakresu wsparcia, warto więc odpowiedzieć na pytania:
- Na jakie potrzeby uczniów odpowiedzią ma być tutoring rówieśniczy – czy chodzi o trudności w nauce, utrwalanie materiału, wparcie w procesie adaptacji, czy o motywację bądź organizację pracy?
- Czy chcemy i jesteśmy w stanie objąć programem całą społeczność uczniowską, czy tylko wybrane klasy lub grupy?
Należy się upewnić, że wdrażany model tutoringu pozostaje spójny z koncepcją funkcjonowania szkoły, a wartości, priorytety i kierunki jej rozwoju sprzyjają tworzeniu kultury współpracy, odpowiedzialności i wzajemnego uczenia się. W placówkach, które akcentują podmiotowość dziecka, wspieranie autonomii, partnerskie relacje i rozwijanie kompetencji społecznych, tutoring rówieśniczy może stać się naturalnym i integralnym elementem działań edukacyjnych. W szkołach o bardziej tradycyjnej organizacji konieczne może być wcześniejsze przygotowanie grona pedagogicznego i uczniów do przyjęcia nowych ról oraz przebudowanie dotychczasowych schematów pracy.
Kolejnym etapem jest wybór modelu tutoringu, czyli odpowiedź na pytanie, który najlepiej odpowie na potrzeby społeczności szkolnej i będzie możliwy do realizacji przy obecnych zasobach organizacyjnych i kadrowych.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html