Kontynuując podjęty w lutowym numerze „Dyrektora Szkoły” temat nauki w szkole przyszpitalnej, Emilia Lipiec-Kuzańska rozmawia z Tomaszem Kuźmiczem, psychologiem i psychoterapeutą, wykładowcą Uniwersytetu SWPS, oraz dr. Tomaszem Rowińskim, adiunktem w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, członkiem Rady ds. Zdrowia Psychicznego przy Ministrze Zdrowia.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/3
Emilia Lipiec-Kuzańska: Zajmuje się pan psychologią edukacji. W obrębie pana zainteresowań znalazła się również kondycja uczniów szkół przyszpitalnych, czyli jakich?
Tomasz Kuźmicz: Szkoły przyszpitalne to placówki oświatowe funkcjonujące w podmiotach leczniczych, które umożliwiają hospitalizowanym dzieciom z rozmaitymi problemami zdrowotnymi realizację obowiązku szkolnego w warunkach dostosowanych do ich aktualnego stanu zdrowia. Chciałbym mocno podkreślić, że wbrew panującemu powszechnie przekonaniu, nie są to placówki wyłącznie dla pacjentów oddziałów psychiatrycznych.
Jakie potrzeby ma uczeń tego typu placówki?
Nie ma jednego uniwersalnego modelu, według którego zdefiniowalibyśmy potrzeby uczniów będących równocześnie pacjentami. Z rozmaitych trudności zdrowotnych, z którymi się mierzą, wynikają różne potrzeby edukacyjne. Do szpitali trafiają dzieci znajdujące się w trudnym momencie życia. Zarówno dziecko, jak i jego rodzice mierzą się na co dzień z wieloma problemami. Ważne, że szkoła jest dla nich jedyną sferą niejako „przesiąkającą” ze świata zewnętrznego, czyli łączącą pacjenta z – nazwijmy to umownie – normalnością, przewidywalnością. Jest też miejscem dającym poczucie przynależności i ciągłości w nowych szpitalnych realiach.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html