Lipcowa nowelizacja rozporządzenia w sprawie nadzoru pedagogicznego może okazać się jedną z ważniejszych zmian organizacyjnych ostatnich lat. Nie dlatego, że rewolucjonizuje system nadzoru. Wręcz przeciwnie, porządkuje go, ale przy okazji wprowadza bardziej prewencyjną formę działania kuratoriów i dyrektorów szkół. Od września obok kontroli i wspomagania znów funkcjonuje monitorowanie.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/10
Przez wiele lat system nadzoru pedagogicznego opierał się na trzech filarach: ewaluacji, kontroli i wspomaganiu. Ewaluacja stopniowo traciła na znaczeniu, aż ostatecznie w 2021 r. została wyeliminowana z katalogu podstawowych form nadzoru. W praktyce głównym narzędziem kuratoriów i dyrektorów szkół była kontrola i działania wspomagające.
Ostatnia nowelizacja rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 25.08.2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz.U. z 2024 r. poz. 15) (https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12412152/katalog/13213744#13213744) wprowadziła jako nową formę nadzoru monitorowanie, które do tej pory funkcjonowało raczej jako element praktyki administracyjnej niż forma działania organów. W założeniu ma być to nie tylko zmiana terminologiczna, lecz także próba stworzenia mechanizmu pozwalającego dyrektorom i organom nadzoru szybciej reagować na zjawiska zachodzące w szkołach.
Jak wskazał ustawodawca, monitorowanie ma obejmować działania organu sprawującego nadzór pedagogiczny lub dyrektora szkoły polegające na zbieraniu i analizowaniu informacji o działalności dydaktycznej, wychowawczej, opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkoły. Zakres monitorowania obejmuje również informacje o wypadkach i innych zdarzeniach nadzwyczajnych, a jego celem jest eliminowanie zagrożeń dla prawidłowej realizacji zadań placówki.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html