Wielu dyrektorów szkół przyznaje po latach, że tego, co najcenniejsze, nie dowiedzieli się podczas kursów kwalifikacyjnych czy studiów podyplomowych, lecz w zderzeniu z codziennością: trudnymi rozmowami, nieudanymi zmianami, konfliktami i własnymi porażkami. To właśnie te „lekcje” ukształtowały ich przywództwo bardziej niż szkolenia i specjalistyczna literatura.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/10
W tekście sięgam po zasłyszane wypowiedzi dyrektorów z wieloletnim stażem na temat popełnionych przez nich błędów i odwołuję się do własnych kierowniczych doświadczeń. Omawiając błędy, wychodzę z założenia, że mniej dotkliwe jest uczenie się na cudzych niż na własnych. Wywód adresuję nie tylko do początkujących dyrektorów, ale również tych długoletnich, których zachęcam, by czasem spojrzeli z dystansu na własną praktykę i sprawdzili, bo może któraś z „lekcji” wciąż czeka na odrobienie.
Obejmowałem stanowisko dyrektora z głową pełną pomysłów i byłem przekonany, że reszta personelu pójdzie za mną z takim samym zapałem. Nikt mi nie powiedział, że zapał jednej osoby to grubo za mało i niczego nie dokonam bez zaufanego zespołu. Dzisiaj już wiem, że zanim zacznie się zmieniać szkołę, najpierw trzeba poznać ludzi, z którymi chce się to robić.
Dlatego pierwsze miesiące pracy na stanowisku dyrektora warto poświęcić na indywidualne rozmowy z personelem. Nie po to, by przedstawiać plany i pomysły, ale lepiej poznać współpracowników. To czas, żeby zrozumieć, jak funkcjonuje rada pedagogiczna i działające w niej zespoły, jakie obawy i oczekiwania mają nauczyciele oraz jakimi zasobami – wiedzą, doświadczeniami, relacjami – już dysponują.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html