W krajach europejskich edukacja włączająca wspomagana jest różnymi działaniami, funduszami i programami. W artykule przyglądam się bliżej modelom, rozwiązaniom i wyzwaniom związanym z kształceniem inkluzywnym we Włoszech, Portugalii, Niemczech i Grecji.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/10
Unia Europejska uznaje edukację włączającą za ważny element budowania sprawiedliwego i spójnego społeczeństwa. Europejski filar praw socjalnych podkreśla, że każdy ma prawo do wysokiej jakości i inkluzywnej edukacji, szkoleń oraz uczenia się przez całe życie. Edukacja włączająca jest wspierana przez europejskie fundusze i programy, m.in. Erasmus+, Europejski Fundusz Społeczny Plus (EFS+), Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Horizon Europe. Ważną rolę odgrywa również Europejska Agencja ds. Specjalnych Potrzeb i Edukacji Włączającej (EASNIE), która prowadzi badania, gromadzi dane i wspiera rozwój polityki edukacyjnej. Dodatkowe możliwości oferują Creative Europe, European Solidarity Corps, eTwinning i Erasmus+ Virtual Exchange.
Oprócz tego państwa członkowskie rozwijają własne podejścia i inicjatywy w zakresie inkluzywnego systemu nauki. Na podstawie danych zgromadzonych przez EASNIE warto przyjrzeć się profilom czterech krajów: Włoch, Portugalii, Grecji i Niemiec. Włochy koncentrują się przede wszystkim na wspólnej edukacji uczniów w szkołach ogólnodostępnych i integracji w jednej klasie, Portugalia kładzie większy nacisk na usuwanie barier w szkolnictwie i personalizowane wsparcie ucznia, a Grecja i Niemcy w większym stopniu łączą edukację włączającą z funkcjonowaniem odrębnych form edukacji specjalnej. Można więc uznać Włochy za przykład modelu integracyjnego, Portugalię za model bardziej elastyczny i skoncentrowany na potrzebach ucznia, natomiast Niemcy i Grecję za modele mieszane.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html