Szkoła nie jest wyspą odciętą od świata. Konflikty, napięcia i narracje zawsze znajdą sposób, by do niej przeniknąć. Pytanie nie brzmi więc, czy geopolityka wejdzie do klasy, ale czy wejdzie tam z nauczycielem, który wie, co robić, czy zrobi to bez asysty, w odsłonach i wariantach, których nikt nie sprawdził i nie skomentował.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/7-8
Wyobraźmy sobie taką scenę: na lekcji geografii uczeń podnosi rękę i pyta, które polskie miasta mogą jako pierwsze zostać zbombardowane. Zapada cisza, a zakłopotany nauczyciel usiłuje znaleźć odpowiedź.
Tematy dotyczące konfliktów zbrojnych i wojen, ale też innych kwestii geopolitycznych – choć nie w takiej skali, jak w przestrzeni dorosłych – są obecne również wśród dzieci i młodzieży. Sam zresztą pamiętam, że w przedszkolu z zapałem rysowałem bitwy dobrych Polaków i złych Niemców ozdobionych swastykami. Był to z jednej strony przekaz inspirowany kulturą masową (wspomnieć można choćby seriale Stawka większa niż życie czy Czterej pancerni i pies, których bohaterowie byli stałym elementem podwórkowych zabaw), z drugiej niewątpliwie w jakimś stopniu propagandą obecną na przedszkolnych i szkolnych apelach, gdzie wybrzmiewały patriotyczne hasła, częściowo wyrosłe z dziedzictwa wojny i historii. (…)
Nawet znacznie odleglejszy od wojny w Ukrainie konflikt w Strefie Gazy odcisnął się na polskiej szkole, bo w dużych miastach, zwłaszcza Warszawie, Gdańsku i Białymstoku, od lat uczą się dzieci z rodzin muzułmańskich: tatarskich, czeczeńskich, arabskich, afgańskich. Na skutek eskalacji działań wojennych na Bliskim Wschodzie część z nich znalazła się w sytuacji podobnej do tej, w której wcześniej byli uczniowie ukraińscy: to, co słyszały w rodzinnych domach, musiały konfrontować z przekonaniami kolegów, którzy mieli na ten temat własne, często sprzeczne zdanie.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html