Wchodząca w życie 1 września nowa podstawa programowa wychowania przedszkolnego i edukacji wczesnoszkolnej opiera się na myśleniu o dziecku jako podmiocie. W centrum nie stoi już przerobienie materiału, lecz doświadczenie, działanie, współpraca, sprawczość, dobrostan i rozwój rozumienia świata. Wymaga to przeorganizowania praktyki uczenia, a ta zaczyna się od rytmu dnia, organizacji przestrzeni, sposobu pracy nauczycieli, kultury oceniania oraz jakości relacji z dziećmi i rodzicami.
Fragment artykułu z miesięcznika „Dyrektor Szkoły” 2026/7-8
Rozporządzenie Ministra Edukacji z 11.03.2026 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym (Dz.U. poz. 378) nie jest jedynie kolejną korektą ani wyłącznie techniczną zmianą treści nauczania, którą można wdrożyć poprzez aktualizację planów pracy, uzupełnienie dokumentacji i zorganizowanie jednego szkolenia rady pedagogicznej. Znaczenie tego dokumentu jest znacznie większe, bo przesuwa akcent z przekazywania treści na organizowanie warunków uczenia się.
Oznacza to zmianę dla nauczycieli, ale również dyrektora, który odpowiada za kształt funkcjonowania placówki. Z jego perspektywy najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy nowa podstawa jest dobra?”, lecz: „Jak stworzyć warunki, w których będzie mogła rzeczywiście być realizowana?”. Bo reforma edukacyjna nie dzieje się na piśmie, tylko w sali, na korytarzu, podczas zabawy, rozmowy, wyjścia na dwór, wspólnego planowania i pierwszych prób samodzielnego rozwiązywania problemów.
Zamów prenumeratę: www.profinfo.pl/sklep/dyrektor-szkoly,7340.html