Philipp Mueller: Met retrieval krijg je relevante fragmenten. Traditioneel krijg je dan fragmenten van teksten of complete documenten te zien. Maar als gebruiker moet ik de puzzel nog steeds zelf leggen en weten wat ik mogelijk over het hoofd heb gezien.
Je moet al goed vertrouwd zijn met de kennis in die collectie, in het corpus waarmee je werkt. Met de verbonden context weet het systeem precies hoe de puzzelstukjes in elkaar passen: wat precies wat interpreteert, wat precies wat nuanceert en wat vandaag de dag nog van toepassing is. De machine heeft dus een veel beter beeld van het terrein waarop ze werkt, en kan precies die relevante stukken bovenhalen die nodig zijn om een specifieke vraag of een gerichte prompt te beantwoorden.
Dat wordt heel concreet wanneer een vraag meer is dan een simpele zoekopdracht. Tegenstrijdige rechtsbronnen, een grensoverschrijdend element, misschien controleren of een eerdere zaak nog wel als precedent kan dienen … In dat soort situaties beweegt diezelfde context vaak mee met het werk. Zeker nu we proberen om het hele traject van onderzoek, schrijfwerk en revisie te verlichten. We krijgen één consistent inzicht in de hele zaak, zonder dat bij elke stap opnieuw te moeten opbouwen.
Het verandert ook wat we naast de analyse kunnen aanbieden. We hebben nu al – en zijn dat nog actief aan het uitbreiden – een ruime verzameling aanvullend materiaal, zoals checklists, templates en praktische richtlijnen die specifiek antwoord geven op de vraag: wat moet ik nu doen? Dat geldt vooral voor kleinere firma’s, die misschien geen grote bibliotheken met precedenten hebben. Zo injecteren we veel van die zeer praktische kennis in dat systeem.
Waarom is die shift naar geconnecteerde juridische kennis vandaag nodig? En wat verwachten professionals van AI wat een traditionele zoekopdracht niet kon bieden?
Philipp Mueller: De verwachtingen zijn flink verschoven – van simpelweg antwoorden krijgen naar resultaten aansturen. Professionals verwachten die functionaliteit nu in hun werk zelf, en niet ernaast. Ze verwachten dat het AI-systeem, het platform of de tools dat allemaal leveren. We zien dat generieke AI wel redelijk vlot is in die dingen, maar niet controleerbaar is. Er is geen bewijsspoor. Geen traceerbaarheid. Er is nauwelijks duidelijkheid over jurisdicties of datums. Er zit geen deskundige autoriteit achter de antwoorden die generieke AI me geeft. In een gereguleerd beroep is die capaciteitsleemte echt beslissend.
Als professional kan je gewoon niet vertrouwen op de output van generieke AI. Met de injectie van deze functionaliteiten geven we onze gebruikers de zekerheid die ze nodig hebben. Dat wordt al heel snel duidelijk, zelfs in vergelijking met andere systemen die conventionele retrieval doen op rechttoe, rechtaan documenten[A2.1]. Andere bestaande systemen zijn heel goed in het vinden van fragmenten, maar slecht in het redeneren over verschillende bronnen heen.
Wat onderschat de markt nog steeds in deze verschuiving?
Philipp Mueller: Volgens mij onderschat de markt de cruciale rol die gestructureerde, betrouwbare kennis en content spelen in het oplossen van de vaak zeer complexe vraagstukken waar onze gebruikers dagelijks mee te maken hebben. Ze moeten er blind op kunnen vertrouwen dat de tools die ze gebruiken een antwoord geven waarop ze kunnen bouwen. En wat wij doen – al decennia – is hen dat bewijsmateriaal leveren.
Dat vertaalt zich nu naar dit nieuwe medium, die nieuwe manier van werken. We kunnen er nu ook een diepgang en rijkdom aan geven die eerder ondenkbaar was, omdat het medium beperkter was. Door deze verschuiving kunnen we de gebruikerservaring voortaan verrijken, wat met de eerdere technologieën moeilijk was.
AI-modellen worden stilaan breed beschikbaar. Waarin kan je je duurzaam onderscheiden? En wat dragen auteurs bij dat de onderliggende rechtsbronnen alleen niet kunnen bieden?